Annenin en büyük deneyimi kendisidir…!

İnsanların yaşamlarında yaşayacağı sadece üç önemli şey var: Doğum ve Ölüm…Bir şey daha var ki, İşte o duygu sadece belirli bir kısıma verilen çok yüce bir değer, benzersiz bir duygu… Doğum yapmak ! Yani anneler… Cennet, onların ayakları altında. O ulaşılmaz bir duygu, bir mertebe… O oldu mu akan sular durur. Saygıyla eğilmek gerekir sadece… Ancak bunun bir ‘ama’sı var…

Anne olma mertebesine kendini ruhen hazır hissetmek… Bu çok önemli. Çünkü tanrı senin ellerine hiç oynanmamış bir hamur veriyor, ona bir bakış, bir hayat veriyorsun. Ona sevginin her yerde olduğunu öğretiyorsun. Artık bilim insanları da kanıtladı ki bu hiç konuşamadan dünyaya gelen bu varlıklar, ilk anlarından itibaren anlamaya başlıyorlar… Herşeyi görüyor, muhakeme ediyorlar… O yüzden diyorlar ki 4 yaşına kadar verdin, verdin… Sonrası çok geç… Bunu ilk duyduğumda rahatsız olmadım değil… çünkü çoğu çocuk bunlardan habersiz, bırakın dördü beşi…kırkına geliyor… O yüzden annelik bir o kadar önem daha taşıyor… Temel özellikleri, kişiliğini bu yaşlarda oluşturuyor. Sen nasıl seversen öyle seviyor, sen neye özen gösterirsen o da ona özen gösteriyor… Sorumluluğa bakar mısınız… Sevgiden çok daha büyük bir sorumluuluk bu… Diyor ki sana: Madem getirdin dünyaya, öğret o zaman anne… Bu hayat benim. Sen olmayacaksın bir gün. Benim ezilmemem için öğret bana, nefreti tanımamam için doğruların yerini göster. Çünkü bunların hepsi bir gün benim hayatım olacak… Olmadığın zamanlar beni koruyamayacaksın. Ben koruyacağım kendimi… Anlat bana anne diyerek bakıyor…

Sözlere mi güvenirsiniz, gözlemlerinize mi? İşte çocuk gözlemleyerek öğrenen bir varlık… Göster amcana…. biblosu değil. O seni görerek, seni yaşıyor. Bir tek sen yanında olduğun için, gözlemlediği şeyi doğru olarak kafasına yerleştiriyor. Bu da yaşam boyu hiç değişmeyecek karakterinin gelişimi demek… Her yeni diş gibi… Çocuğun içinde de birşeyler büyüyor… O yüzden annenin sevgisi aslında ona gösterdiği doğaüstü özenden geçmeli. Ne güzel sözler var. Bırak düşmeyi de kalkmayı da o öğrensin çünkü kendi düşen ağlamaz…Bu sözü kendi yaptı kendi buldu gibi kötü anlamlarda kullanırız genelde… ama değil. O çocukların nasıl büyüdüğünü, büyümesi gerektiğini anlatır…

Bizim çocukluğumuz daha güvenliydi, o kadar korkmamızı gerektirecek şey olmadı çok şükür. Ama şimdi öyle mi? Bana yarını öğret anne…diyemedik bile. Bugünler tahmin edilemezdi ki…

Anneye sormuşlar sence çocuğun anlamı nedir? diye. Anne cevap vermiş:

O benim yaşadağım bir hayat demiş… O öyle bir yaşayacak ki, benim yaşadığım hiç bir pişmanlık olmayacak hayatında. Ve büyüdüğü zaman onu izlerken aslında kendimi izleyeceğim… Hiç bir yaşanmamışlığı, hiç bir pişmanlığı ve geriye dönüp baktığında sadece mutlu olduğu anları görecek… O zaman geçmiş tüm yorgunluklardan, pişmanlıklardan arınacağım…Ve tekrar yepyeni bir hayatı yaşamaya başlayacağım…

Tüm annelere sevgimle, argün albayrak.

  1. #1 by shimla on 16 Haziran 2010 - 12:05

    gunumuzde ve cevremizde annenin yuzunu goren cocuga ne siklikta rastlanir bilmem ama ne gorurse ne bilirse o oluyorsa ki eminim bizzat sahsim adina : )) cakma moldov, turkmen yurdum insani kayniyor parklar..kizim okulda okumada degil onlari algilamada zorluk cekecek!?!

  2. #2 by esin kalyoncu on 16 Haziran 2010 - 17:26

    …büyüdüğü zaman onu izlerken aslında kendimi izleyeceğim….

    işte bu… bazan gurula bazan buruk…

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: