Yavaş yavaş batarken kayığın, sen güneşin batışını seyretmeyi tercih edeceksin…

Kimse geleceğinin resmini çekemez. Bu doğru ! Sadece geçmişin resmi çekilebilir. Somutlaşır ve kendince analiz edebilirsin. Hatırlarsın. Bazen gülümser, bazen de lanetler savurursun ancak sadece bununla kalırsın. Şu yaşam denen bilmeceyi anlatmak mümkün değil…. Ancak bazı hikayeler, öğretilerle beslenir ve gelecek için güç toplamaya çalışırız. Orası bir büyük bilinmeyendir. Gitmek cesaret ister.

Bazılarımız da albüm yapraklarındaki geçmişe takılır kalır. Felsefecikler üretir. Ruhunu aklamak adına bir küçük oyuncak ararız kendimize bodrum katının karanlık, nemli ve tozlu sandıklarında… Orada bulacağımız sadece bir teselli bile olsa, haklılığımızın mutluluğumuzun bir kanıtı gibidir. Yoksa bugünü değiştirmeyeceğini biliriz ama ararız yine de… Aynı rafting gibi hayat. Gürültülü bir nehirde hayatta kalma çabası. Bir önceki kayadan son anda kurtardın kayığı. Şimdi önündeki sükunetin keyfini çıkar çünkü nehir biraz ileride tekrar coşacak ve orada seni bekleyen kayalar aynı kayalar değil… Yerlerini buradan göremezsin ama suyun nasıl sinirli aktığını duyuyormusun. Seni çağırıyor. Geri dönüp akışa karşı da gelemezsin. Hayat seni hep ileriye sürükleyecek. Ona arkanı dönme. Yoksa o sular seni yutacak. Biraz önce zar zor küreklerinle son anda kurtulduğun kaya arkanda kaldı artık ve bir daha ona çarpmayacaksın. Ama biraz önce öğrendin nasıl çarpılmayacağını. Şimdi zor olsa da tekrar karşılaşacaksın… o aynı olmasa da aynı görünecek gözüne ama değil… Hayat bu. Hiç aynı olabilir mi? Kimbilir belki tam geçerken sular yükselecek ve sen hiç bir şey yapmadan üstünden geçeceksin… Böyle bir bilinmezler mücadelesidir hayat ve seni arkandan çok güçlü biçimde iter zamandır… Geriye dönemezsin artık. Bu sular en sonunda bir denize akacak. Sakin dalgalarda nefes alacaksın. Yaşıyorum diyeceksin. Mutluluktan sonsuz denize bakarak, başardım diyeceksin… Ama;

Tam denizin ortasında hatırlayacaksın. O zamanda su ile boğuşurken kayığın bir taşa sürtmüş olacak. Kayığın altında bir delik. Su alıyor içi… Kalktğında anlayacaksın ki kayık batıyor yavaş yavaş… Geçmiş zamanla doluyor hayatın. Artık ona bakıp sadece gülümseyeceksin…. Yavaş yavaş batarken kayığın, sen güneşin batışını seyretmeyi tercih edeceksin… Beline kadar geçmişle ıslanmış olsan da bunlar benim gözyaşım diyeceksin !

Argün albayrak!

  1. Yorum bırakın

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: