Bilemezsin çocuk… Sadece yaşamayı seçebilirsin ! Argün Albayrak

Eksikliğin senin savaşın değil. Kendi eksikliğini de sev. Senin yolunu belirleyen sen değilsin unutma. Senin eksikliğin sadece seni yolundan çeviren. Eksikliğine yenildin sen. O eksikliği tamamlamak, yerine koymak istedin belki. Ama eksikliğini duyduğun şey, hiç bir zaman ‘sen’ olmadı… Senin hiç olmadı. Sen, sende olmayanı istiyorsan bil ki, sana ait olmayanlar gözünü kamaştırıyor. Sana ait olmayanı istemek ne kadar iyi niyetli görünse de kötüdür aslında… Bu, insanın içinde sadece büyüyen bir yaradır. Unutma. İstediğin ve aldım dediğin herşey bir gün sırtına yük olarak binmesin. Çünkü kendini eksik hissetmek, tam olamadığını düşünmek, biraz da kendini bile yalnız bırakabilecek bir bencillik içerir. Hem de o yüklerle birlikte…

Nedir düşündüğün çocuk. Neden ağlıyorsun… Sana ait bir şeyimi çaldılar. Birilerinin kalbini mi çizdin derince. Nedir bu korku dolu bakışların içinde yaşayan. Birşeyler mi saklıyorsun yoksa senin bile bilmediğin… Yaşam benzersiz bir müze gibi. Bak, öğren, anla ama ne olur isteme. Dokunma ! Herkes yaşadıklarını bu hayat denen müzeye kaldırır ve insanlar o müzeyi yani hayatı öğrenir, anlar… Sahip olamayacağını bilir. Ama hayatına kendinden bir şeyler katar ki; Bir gün gittiğinde o müzede senin de adın olsun… Bu yaşadığın bir aşk bile olabilir… Sen buraya kondun çocuk. Masum ve temizsin. Bir ağacın altında saklanmakla olmaz. Kendini mi görmek istiyorsun? O zaman aynaya değil, karşında duran kim ise ona bak. Aynada gördüğün sadece bir soru işareti, cevabı olmayan bir karanlık kuyu. Sen ne düşünürsen, sana öyle bakar… Ama insanlar sana cevap verir. Biri kızar, biri küser gider, biri belki saldırır ama biri de çok sever belki be çocuk !

Sana anlam katan, değer veren ve yücelten de onlardır. Sen kendi kendine çıkamazsın bu işin içinden… Bir insana güvenmek, onun sadece seni seveceğini bilmen değildir ki. Onun, senin adına gördüğü doğrular değil midir? Ama sen de haklısın bir konu da… Bu zor. Bunu anladığın an yaşamın başlayacak… Geçmiş günlere yanmamak zor… Hata yapmamak zor… Ağlamadan ayakta dimdik durmak zor… Akıntıya karşı durusan ölürsün ama kendini ona bırakırsan yaşarsın. Ruhunu böyle kurtarırsın ancak… Bırak dizginlerini aksın gitsin ! Yoksa böyle kalmak, hiç yaşamadan, sevmeden, kabul etmeden bu dünyada kalmak çok zor… Bir söz vardı. Sanırım şöyle: Tüm samimiyetimle bir arkadaşımın omzuna dokundum. Nerden bileyim. Yarası da tam oradaymış…

Bilemezsin çocuk… Sadece yaşamayı seçebilirsin !

  1. Yorum bırakın

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: